Straatmuzikanten 2010

Zaterdag 11 september 2010 Centrum van Veendam vanaf 13.00 uur 15 singer songwriters met o.a.

Bart Oostindie,

Het zingen van teksten met een pakkend verhaal, verpakt in interessante melodieën en harmonieën en puttend uit brede invloeden van folk, roots, jazz en blues, dat is in het kort een typering van de Limburgse troubadour Bart Ooostindie. Vanaf z'n 18e trekt hij een aantal jaren door heel Europa rond als straatmuzikant. Omdat hij zich vervolgens serieus wil bekwamen als gitarist vinden we hem de volgende 4 jaar op het Conservatorium, eerst in Maastricht en daarna Amsterdam. In 2002 sluit hij zich aan bij Mo'Jones, met wie hij op het podium van het befaamde North Sea Jazzfestival staat. Mo'Jones kenmerkt zich door een mix van vele stijlen als funk, soul, swing, lounge, folk en dat blijkt een perfecte leerschool voor Bart. Bij Mo'Jones treft hij voormalig maatje van het Maastrichtse Conservatorium pianist Mike Roelofs en start met hem de lounge/funk band Down South.
Dat Bart Oostindie ook als singer-songwriter goed uit de voeten kan blijkt eind februari 2005 als hij de Alfa Award wint, een competitie van het L1 TV programma De Muziekfabriek. Met het nummer 'Grandson' maakt Bart grote indruk op de jury. Samen met toetsenist Mike Roelofs, bassist Jo Didderen en drummer Sjoerd Rutten wordt de debuut EP 'Grandson' opgenomen, die in de Limbo Top 10 een eerste plaats bereikt.
De muziek van Bart Oostindie heeft raakvlakken met de jaren 60 folk/roots traditie (Nick Drake, Fred Neil), maar Barts sound is rijker.

Jacques Mees,

Jacques Mees zijn bijnaam is 'de troubadour' en die naam lijkt deze Brabander op het lijf geschreven. Hij speelt al vanaf zijn elfde jaar gitaar, maar luisterde al ver voor die tijd naar folk, blues en country. Enkele van zijn muzikale inspiratiebronnen zijn Bob Dylan, Woody Guthrie, Hank Williams and Dave van Ronk. Hij speelt niet alleen hun werk maar schrijft ook zijn eigen composities en heeft al een paar CD's in eigen beheer uitgebracht. Hij heeft overal in Europa met zijn gitaar rondgezworven, zat een tijdje in Rio de Janeiro en deed optredens in New York. Hij stond in het voor-programma van artiesten als Kevin Ayers en wijlen Rick Danko van The Band.
Jacques Mees is een entertainer met een eigen stijl, wiens songs recht uit het hart komen. De Nederlandse Bob Dylan Look a LikeAlle bekende songs worden live gezongen en gespeeld.
Like a rolling stone, The times are a changing, Mr. Tambourine man, en vele andere.
U zult versteld staan van de gelijkenis, zowel in stem als uiterlijk.

Mark Dontje,

Mark Dontje is een 25 jarige zanger / gitarist die er van geniet om songs van zijn favoriete artiesten voor het publiek te spelen. In een kroeg, het theater, op een verjaardagsfeest of in de open lucht: het maakt niet uit in welke vorm. Hij speelt zo de hele avond vol met zijn akoestische repertoire. Vooral liedjes van singer/songwriters passen goed bij zijn stem en stijl van gitaarspelen; denk aan John Mayer, Bruce Springsteen, Milow en Novastar. Maar hij maakt ook graag zijn eigen versies van nummers van bands als U2 of Pearl Jam. Eigenlijk is het allemaal begonnen bij een concert van zijn naamgenoot Mark Knopfler. Op 17 jarige leeftijd drong het tijdens dit concert tot Mark door dat hij niets liever wilde dan zelf ook eens te gaan proberen gitaar te spelen. Van jongs af aan luisterde hij al ontzettend veel naar muziek, maar had nooit de stap genomen het zelf ook te gaan beoefenen. Vanaf het moment dat hij zijn gitaar had werd muziek maken zijn passie. Op zijn 19e trad hij voor het eerst op en won meteen de eerste prijs op het Straatmuzikanten festival in Veendam. Hierna werd hij steeds meer gevraagd om optredens te geven in de omgeving. Zo speelde hij bijvoorbeeld in Theater ’Van Beresteyn’ in Veendam en twee keer in Café de Amer in Amen. Over dit laatste optreden schreef Linda Simpson, zangeres van Magna Carta: ‘He sounded so much like the young Bob Dylan with his first song it was uncanny … It's good to know that there are still young people that love the acoustic sound’.

Shannon Lyon,

Canadese Singer-songwriter uit Ontario van bijzondere kwaliteit en met integere klasse. vertelt in z'n liedjes over de liefde en de eenzaamheid die het leven van de troubadour vergezellen. Hij wordt vaak vergeleken met artiesten als Neil Young, Townes Van Zandt en Richard Buckner.Heeft inmiddels zo'n 5 albums, o.a. bij het Nederlandse rootslabel Inbetweens Records, uitgebracht. Sterke songs die lonken naar Neil Young & Gram Parsons. Noord-Amerikaanse en Canadeese linken dus. Breekbaar, intens maar ook dynamisch. Stond 3 maal in cafe Welvaart en menig ander Nederlands podium. Waarom? Kom maar luisteren!

Paul Batto jr.,

Bluesmuziek is universeel zoals men zegt, maar deze uitspraak komt op losse schroeven te staan als je spreekt over Slovenië. Toch werd Paul Batto in 1967 geboren in Ljubjana en kwam hij al op vrij jonge leeftijd in contact met deze muziek. Aanvankelijk bewoog hij zich in de jazz-scene om later over te stappen naar de blues. Niet dat hij de jazz heeft afgezworen, live speelt hij zowel, jazz-, sing-songwriter- als blues-materiaal. Een muzikale duizendpoot met een aangename warme stem, energieke gitaarspel -al dan niet met de slide- en 'footstompin' die je er zonder meer van te overtuigd dat hij de blues diep in zijn hart draagt op podia in alle hoeken van Europa. Het repertoire van Batto bevat een rijk gevarieerde mix van blues-, jazz- en gospel-songs van o.a. Robert Johnson, John Lee Hooker, traditionals en originals

Gerry Wolthof,

Gerry begint op 15 jarige leeftijd gitaar te spelen en start in 1979 een eigen band “Aura”. Optredens zijn er voornamelijk in de provincie Groningen. Wat veel mensen al meteen opviel was de grote gelijkenis qua zang en uiterlijk met Neil Young, nog steeds één van zijn grote idolen. In deze periode speelt Gerry ook veel solo, zijn repertoire bevat naast eigen werk ook veel nummers van o.a. Bob Dylan, America en Neil Young.In 1984 is er een trio Three of us, met Jan Kielman en Evert Erents Wat opvalt, zijn de harmonieuze vocalen van het trio. Het is ook in deze periode, dat een kennis Gerry stiekem opgeeft voor de Soundmixshow van Hennie Huisman, waarin hij in 1985 zijn TV debuut maakt en als derde eindigt.Naar aanleiding van de Soundmixshow zijn er veel optredens in het hele land.In 1986 ontdekt Gerry de melodieuze rock en wordt er een band (Face to Face) geformeerd. Eind 1989 is er naast Face to Face ook weer een trio,”Going West” in 1991 stopt Face to Face. En begin 1992 stopt Going West, het laatste optreden is op een Seventies festival in de Oosterpoort te Groningen, Gerry gaat solo verder.In 1993 ontmoet Gerry, gitarist Ko Snijder en drummer Bert Stadman en vormen zij samen met Jan Kielman een nieuwe band, ook Rob Janssen (eigenaar van De Toeter) speelt in die periode vaak mee als gastmuzikant op de mondharmonica. Deze band bestaat twee jaar. Vanaf 1995 is er Still Going West met Jan,Gerry en Remko Windt.Na enige tijd komt ook Gerry’s vrouw Rieka de band vocaal versterken. Met deze bezetting werd tijdens een optreden in Leeuwarden het eerste platencontract(Road Records) binnen gehaald, vlak voor de opnames sluit Evert Erents zich wederom aan bij de band.In 1996 wordt Evert Erents vervangen door gitarist Ko Snijder die ook al als gast op één nummer meespeelde op de CD, ook drummer Bert Stadman sluit zich bij de band aan. Begin 1997 verlaat Remko de band, korte tijd daarna valt de band uiteen en besluiten Gerry, Jan en Rieka om als trio verder te gaan. Als ook Jan afhaakt gaan Gerry en Rieka als duo door. In deze periode (eind 1998) komt Evert terug en neemt ook zijn vrouw Petra mee wat resulteert in een nieuwe start als ‘Still Going West. Na korte tijd wordt Ad Antonisse toegevoegd als bassist en komt Dick Boer als drummer. In september 2000 verlaat drummer Dick Boer de band en wordt vervangen door Gerard Groothuis die ook op de volgende CD “After The Concert” mee doet als drummer. Kort na de CD opnames wordt Gerard vervangen door Bert Stadman. Vanaf juni 2002 treedt SGW ook op als de Neil Young Mirror Band met uiteraard alleen Neil Young nummers. In deze periode verlaten Petra en Rieka de band. Als NYMB wordt er een live CD opgenomen, welke wordt gepresenteerd tijdens een optreden in Veendam waar Astrid Young (de halfzus van Neil Young) nog een aantal nummers met de band meezingt. Optredens volgen in het hele land met groot succes. In januari 2005 verlaat Evert SGW om zijn eigen band “Bluesbooster” te formeren en wordt vervangen door gitarist/zanger Lex Koopman die in mei 2008 weer wordt vervangen door Hemmo Barla.

Johannes Bodingius,

Ooit gaf zijn moeder hem een ukelele om "dat gezing" in bedwang te houden maar het échte spelen begon voor Johannes op het podium in het huis van gitaarbouwer Juan da Montagne in Geldrop, tegelijkertijd met de Nederlandse singersongwriter Ad van Meurs ("The Watchman")
In 1974 zette zijn toenmalige manager hem onaangekondigd neer op het 1e Lochem Pop Festival, vooraf aan (het eerste optreden van)Normaal en de Engelse groep Mud. De regen en de weinige belangstelling waren geen reden om op te geven en het werd daarna een lange lijst met optredens, opnames en tournee's niet alleen in Nederland maar ook in Denemarken, Engeland, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk, Tsjechië, Italië. In allerlei duidelijke en onduidelijke formaties, met wie hij overal voor radio en tv optrad en waarbij hij moeiteloos switchte tussen gitaar, mandoline en contrabas.
Steeds bleef zang echter de hoofdmoot. Zijn stem houdt het midden tussen de stem van Paul Weller, Guy Clark en Paul Brady.Johannes is een veelzijdig musicus.
Hij heeft twee cd's uitgebracht met eigen, meestal autobiografisch werk.
"They Never thought I'd do it", een mooie registratie van een live concert uit 1997 en "Standing at the Crossroads",
een studio-album uitgekomen in 2005. Beiden op zijn eigen "Big Oak Records" label.
Hij speelde als bassist/zanger bij de Duitse band "The Sacred Sounds of Grass" en als gitarist/zanger bij de nestor van de Nederlandse Country Music, Ben Steneker in diens begeleidingsband "Alabama Rain". Ook bij een aantal Amerikaanse bands speelde hij, zoals b.v bij "The Good Ol'Persons", bij "Bob Paisley and The Southern Grass" en bij "Amy Gallatin and Stillwaters". Maar ook andere bands, zoals het Nederlandse "Groundspeed", "Uptown Grass" en "BR48" en de Franse Jazz-Grass formatie "GoodNews", met wie hij uiteindelijk via Frankrijk in Tunesië belandde.
In 1995 werkte Johannes als gitarist/zanger samen met docente Rita Rikhof aan de haar CD: "Muziek in de Zwangerschap"
en was gitarist op haar CD "Muziekplezier van Nul tot Vier".

Mr.Jones,

Mr Jones is een akoestisch duo bestaande uitgitarist Willem Reitsema en zanger Elias de Vries.

Reeds in 1993 werd onder de naam Mr Jones met eenvolledige band een album uitgebracht onder de titel “Articles”.Na het uiteenvallen van Mr Jones in 1996, werkten beide muzikanten mee aan verschillende projecten maar bleven Reitsema en de Vries achter de schermen bezig met hetzoeken naar songs en het schrijven van eigen werk.

Sinds 2001 staan ze ook weer samen op het podium en brengen ze een breed repertoire van songs.

“Akoestisch Integer” en tweestemmig, staat Mr Jones garant voor een professionele avond live muziek.

Grumpy Old Men is opgericht in 2007 en speelt muziek uit de Amerikaanse, Engelse, Schotse en Ierse traditie. Met vele jaren ervaring in meerdere bands in hun bagage zijn ‘de grumpies’ terug gekeerd bij de eeuwige bron van goede muziek; het hart, een paar biertjes en een heleboel lol. Hun optredens, altijd onder het motto ‘beter ruw en echt, dan meesterlijk saai’, leiden tot enthousiaste reacties. Ook op hun eerste CD doen ze dit motto recht. Going Places is ontstaan in de eigen vertrouwde oefenruimte, bevat one-take opnamen en klinkt ongepolijst, alsof de band voor je staat te spelen. De keuze van de nummers laat zien dat Grumpy Old Men zich niet in een hokje wil laten plaatsen en bevat ondermeer bluegrass (Foggy Mountain Top), een Schotse ballade (Wild Mountain Thyme), een Amerikaanse traditional met eeuwendiepe Engelse wortels (Railroad Boy) en een in 1949 door de legendarische Hank Williams opgenomen country song (Lost Highway). Het karakteristieke Grumpy Old Men-geluid smeedt dit alles tot een onmiskenbare eenheid. Bezetting: Cees Reezigt – Zang,mandoline,gitaar, Marcel Bax–Zang,gitaar,mandoline,mondharmonica, Nick van Beest – Gitaar, banjo, mandoline

Harrie Loco

De singer/songwriter Harry Loco speelde 7 jaar lang samen met Jack Simon in het duo Snoaren. Na een sabactical jaar besloot Harry om in 2001 naar Londen te vertrekken, om daar in de straten te gaan spelen. “With a simple twist of fate” speelde Harry nog diezelfde avond in Troubadour, de club waar zijn voorbeeld Bob Dylan ook ooit zijn eerste optreden in Engeland had gegeven. Dit eerste bezoek aan Londen werd een openbaring: Harry speelde in het voorprogramma van P.F.Sloan (Eve of destruction) in de 12BAR, en de ontmoette Brian of Westminster. Zijn eerste single, “the Local Radio Song” (eigen beheer) werd door veel lokale station's opgepikt en werd o.a. in de vliegtuigen van de Spaanse luchtvaartmaatschappij Europe Air veelvuldig gedraaid. Het bekendste nummer van Harry (worldwide) is ongetwijfeld “Love to All the People” (eigen beheer) Dit nummer werd geschreven tegen de oorlog in Irak (reacties vanuit heel Europa en Amerika inclusief airplay op veel radiostations o.a. in Amerika). Harry kreeg voor dit nummer de de nachtzoen in het BNN programma BNN United .Het nummer is opgedragen aan Brian of Westminster (Londen)voor zijn vreedzame gevecht tegen vele misstanden in de wereld, en werd o.a. LIVE vertolkt voor meer dan 80.000 mensen in Amsterdam op de dam in 2003. Optredens volgden; in België, Duitsland (Berlijn), Frankrijk o.a. een tour tegen atoomenergie, Engeland onder meer in de 12Bar-club en in Troubadour, en in de roemruchte club the Royal Exchange . En ook op het grote Cannabis festival in Brixton, waar Harry de openings-act was op de Small World Stage. Momenteel treedt Harry veel op in Liverpool, de Music city No.1 in de UK, treedt regelmatig op in beroemde clubs zo als bijvoorbeeld. de Cavern Club, Cavern Pub, Flanagan’s Apple en Jacaranda en met beroemdheden als K.T.Tunstall , Sarah Wheeler ,King Size Taylor ,Johny Rocco ,Wes Paul Gerrard en Lee Lindsay. Onder leiding van RAY ROBERTS maakte Harry opnames (Freedom) in de oude studio van Peter Frampton en Rory Gallager (Londen)en werkte met Lee Lindsay en Jack Guy (producer van o.m. INXS en All Saints. In Nederland speelde Harry op festivals als Bigrivers en op de 5 mei bevrijdingsfestivals en als support voor o.a. Cuby and the Blizzards, Herman van Veen, Slade, Peter Green (Fleetwood Mac) en the Animals ! Finland was aan de beurt in 2006 (december) waar Harry 3 optredens had. Zijn live optredens worden geroemd vanwege de sfeer die Harry Loco opwekt en een stem die door je ziel snijdt gecombineerd met de typerende heldere klank van zijn Landola gitaar en de schreeuwende mondharmonica’s en teksten die je raken over oorlog, vrede en misstanden in de wereld. In 2007 start Harry Loco met een nieuwe Cd-Single, “Working On The Road” . “Working On The Road” is zijn eerste officiële Nederlandse release ,het nummer is geschreven n.a.v.de wegwerkzaamheden langs de Nederlandse wegen, en roept de automobilisten op om het wat kalmer aan te doen (slow down ,slow down!), er werken MENSEN aan de weg ! Harry Loco schrijft al zijn nummers zelf ,de arrangementen zijn van Coos Grevelink. Maar luister zelf dit is boven Nederlands peil !

Piet Kok

Piet Kok treedt sinds 1968 op als zanger- gitarist, afwisselend als solo- artiest of in groepsverband. Hij speelt in de jaren zeventig in de groepen Farmer’s Union ( met o.a. Sido Martens en Nanne Kalma) en Irolt (met o.a. Inez Timmer en Nanne Kalma). Met Farmer’s Union maakt hij de LP Reunion en hij speelt mee op de LP Kattekwea van Irolt. Tevens maakt hij, onder de naam Pete Cox, twee solo- lp’s One Way Street en Rambling Round. In deze tijd doet hij veel optredens, o.a. in voorprogramma’s van de Engelse groepen Magna Carta en Camel. Tevens doet hij een optreden in Zuid- Engeland met David Cousins, zanger van The Strawbs.In de jaren tachtig formeert hij de Pete Cox Band met o.a Hubert Heeringa op saxofoon. Met deze band wint hij in 1987 het Bluesconcours van het Middelsee Jazztreffen in Leeuwarden waarna vele optredens volgen. In de jaren negentig gaat hij weer op de solotoer en in 2001 maakt hij een CD waarop hij Nederlandstalige gedichten zingt van de Irakese dichter Al Galidi, getiteld Vlucht naar de zee. Ze doen samen veel optredens, o.a. in Antwerpen.In het najaar van 2005 is de CD SOLO van hem verschenen met daarop Engelstalige liedjes. Deze CD is een goede afspiegeling van wat Piet Kok op dit moment brengt: een mengeling van Folk en Blues, bestaande uit eigen songs, traditionele folk – en bluessongs en covers, zichzelf begeleidend op gitaar`, mandoline en mondharmonica

Dr.Basie J

Achter deze naam schuilt de veelzijdige muzikant Bas Janssen. Hij is opgegroeid achter de toetsen, maar speelt net zo makkelijk gitaar of een ander snaarinstrument. En hij schroomt vooral niet om ook zijn stem als instrument in te zetten. Hij woont in Amsterdam en is de creatieve geest achter The Wild Specialties waarmee hij in 2009 het prachtige album ‘Beautiful Today’ uitbracht. Daarnaast tourt hij met The Big 4 Quintet veelvuldig rond en is hij ook hier weer productief met de onlangs verschenen nieuwe CD ‘Sanctified’.Dr. Basie J. als soloperformer met eigen songs. En waarschijnlijk eert hij ook op gepaste wijze zijn muzikale voorbeelden (Tom Waits, Wilco, Neil Young) met een enkele cover.

Rieks & Lourens

Eric Devries

Eric Devries stond ooit aan de basis van 'The Big Easy' waarmee hij in '92 de tweede plaats behaalde in de finale van de Grote Prijs van Nederland. De band werd geroemd vanwege de songs en teksten van Devries en viel op door de driestemmige samenzang en de combinatie van akoestisch en elektrisch gitaar. Verder speelde hij bij de Nederlandstalige rootsband Bengels en vormde hij jarenlang een akoestisch singer-songwriter duo met BJ Baartmans. Zijn langverwachte debuut cd werd in de pers zeer goed ontvangen. Na zijn opmerkelijke debuut album “Little of a Romeo” (2004) verschijnt in November 2007 de tweede cd van Eric Devries. “Sweet Oblivion” komt uit op InbetweensRecords en is grotendeels opgenomen met zijn nieuwe band “The Easy” met Alan McLachlan (The Scene / Sjako) op gitaar, Bartel Bartels (Prof. Nomad) op bas en Stephan vanderMeijden (Prof. Nomad, Pawnshop) op drums. Met opvallende bijdragen van gastmuzikanten als BJ Baartmans (gitaar), Harrie Brekelmans (pedal steel), Eric van de Bovenkamp (toetsen) en Jelka van Houten (zang). De songs met band worden op de cd aangevuld met de zogenaamde ‘Tulsa Tapes’, drie songs die Eric opnam in de V.S. tijdens een tournee door Oklahoma.Naast zijn solo activiteiten maakt Eric Devries deel uit van het singer-songwriter collectief “Songwriters United” waarmee hij in 2005 een live DVD uitbrengt. In september 2007 verschijnt hun eerste gezamenlijke cd "Another round with... Songwriters United". Andere projecten zijn onder meer The Sidewalk Experience (Oerol) en The Subterranean Outlaws (Bob Dylan tribute).

The Gunshow

Bij cafe De Toeter aan het Beneden Westerdiep in Veendam . zal de Groningse rockband The Gunshow spelen. The Gunshow is eind 2009 ontstaan en bestaat uit Jasper Bugel (solo gitaar), Jurgen Hakkeling ook bekend van Bluesbooster (bas), Ronald Termaten (slaggitaar / zang) en Bastiaan Hakkeling (drums). Jurgen, Jasper en Bastiaan zijn al bezig met muziek aken sinds de middelbare schoolperiode die ze alle drie ook in Veendam hebben doorlopen. Na een poosje gespeeld te hebben met andere bands en muzikanten hebben Jurgen, Jasper en Bastiaan besloten hun krachten wederom te bundelen en samen met Poolse rocklegende Ronald Termaten The Gunshow op te richten. De inspiratie kwam heel erg snel en in maart 2010 is besloten op de eerste cd op te nemen die naar verwachting eind 2010 uit zal komen. De muziek van The Gunshow valt het beste te vergelijken met Guns’n Roses, AC DC, Airbourne met een vleugje Moterhead en ZZ Top. Strakke riffs met de versterkers in de zesde versnelling met daar onder een vette laag van bas en drums. The Gunshow rockt!