Straatmuzikanten 2007

Grumpy Old Men(trio)

Grumpy Old Men is opgericht door Marcel Bax (zang, gitaar, blues harp, mandoline), Martin Boon (zang, gitaar, tenor banjo) en Cees Reezigt (zang, gitaar, tenor banjo, vijfsnarige banjo, mandoline). Zij speelden alle drie in verschillende bands gedurende meer dan dertig jaar en nu zijn ze terug bij de eeuwige bron van goede muziek; het hart, een paar biertjes en een heleboel lol. Hun optreden is zeer afwisselend. Ze spelen nummers uit de Amerikaanse, Engelse, Schotse en Ierse muzikale traditie, zingen meerstemmig, wisselen regelmatig instrumenten en geven altijd uiting aan hun motto: beter ruw en echt, dan meesterlijk saai.

Lex Koopman

Wekt niet de indruk uit het Noorden te komen, maar uit het Zuiden, van de Verenigde Staten wel te verstaan. Met een combinatie van prachtige gitaarrifjes, melancholieke meezingbare refreinen en een licht klagende stem bezingt hij zijn levenservaringen en beschouwingen.

Gerry Wolthof.

Sluit de ogen en je denkt bij het horen van zijn stem dat je naar hem zit te luisteren. Doe de ogen open, kijk naar het podium en je denkt dat hij daar echt staat: Neil Young. En dat denk je nog tot het moment dat hij met je begint te praten. Het is niet Neil Young, maar de Veendammer Gerry Wolthof. Wolthof timmert al sinds 1985 aan de weg. In dat jaar staat hij in de finale van Hennie Huisman's Soundmixshow. Het laat zich raden welk nummer Wolthof zingt, Comes a Time van Neil Young. Wolthof treedt vaker op als de Nederlandse Neil Young. Zijn optredens zijn een daverend succes. Toch wil hij iets anders: een eigen band en een eigen geluid. Wolthof verzamelt muzikanten om zich heen en gaat met diverse bands op pad. Hij neemt met Still Going West twee cd’s op en met de Neil Young Mirror Band één cd. Toch kan Wolthof zijn idool Neil Young niet vergeten. Logisch, zijn stem en uiterlijk doet elke concertbezoeker denken aan dé zanger van de afgelopen eeuw. En zo, ruim vijftien jaar na zijn tv-debuut als de Nederlandse Neil Young, is Wolthof terug als Neil Young. En hoe.

Curbside Prophets.(duo)

Is een akoestisch duo, gevormd door singer songwriter Sander Hof en gitarist Willem Bos. Samen spelen ze al in de Groningse rock-cover band Atama. Maar hun intentie is om een intieme sound te creëren. Een sound gemaakt door akoestische gitaren en melancholieke stemmen. Als Curbside Prophets zijn ze hier bijzonder goed in geslaagd. Hun repertoire en hun geluid is naar voorbeeld van hun favoriete singer songwriters; Damien Rice en Ryan Adams.

Willem Bos

Willem Bos is geboren en getogen in Bierum, op het Groninger hogeland. Op twaalfjarige leeftijd maakte hij kennis met de muziek. Onmiddellijk was hij gefascineerd door de Ierse en Amerikaanse folk, waarmee hij zijn zoektochtdoor de muziek begon. De basis van zijn repertoire wordt gevormd door materiaal van zijn favoriete singer songwriters als Townes van Zandt,John Gorka, Buddy Miller, Steve Earle en John Hiatt. Maar ook eigen nummers staan op zijn speellijst. Een optreden van Willem Bos komt goed tot zijn recht op
kleine podia, doch ook als voorprogramma van grotere.

Barbara Breedijk

Ze luistert graag naar Dinah Washington en Eartha Kitt en haar stem qua rauwheid wel enige verwantschap vertoont met deze grootheden uit de vorige eeuw, houdt de onorthodoxe blonde krullenbol, er een heel aparte eigen benadering op na.
(Live in the Living) Drie jaar geleden vertrok Barbara uit Amsterdam naar Denemarken om daar te toeren. Met haar backpack en gitaar struinde ze alle cafés en podia af en zo galmde ze op Deens grondgebied haar liedjes. In Kopenhagen kwam ze in aanraking met jazz, opgegroeid met Tori Amos, Hole en Ani Difranco was de muziek van artiesten als Cassandra Wilson, Billy Holiday en Diana Krall even wat anders en het inspireerde haar. Eenmaal weer terug in Amsterdam luisterde ze wederom naar jazz, de radio en haar oude heldinnen, wat resulteerde in jazzypop. Uitspraken van deze en gene n.a.v. live optredens: Ondeugende dixie, you play guitar in a very interesting way, door jou muziek ben ik weer gaan roken, rebel jazz, witty and entertaining songs, klinkt lekker rauw…

Taneytown (duo )

Taneytown bestaat nu ongeveer vier jaar als Americana/rootsrock band. De muzikanten komen uit het noordoosten van Nederland. Naast eigen werk speelt Taneytown covers van o.a. Bruce Springsteen, Steve Earle, Reckless kelly, Jack Ingram en meer.. Eind december hebben we de opnames voor ons debuutalbum afgerond en hopelijk is het album in maart of april te verkrijgen. Sinds ons debuutoptreden in oktober 2004 hebben we veel positieve reacties gekregen op onze muziek (o.a. van de Nashville singer/songwriters Rod Picott en Kevin Montgomery) Ook heb ik een interview gegeven voor de Taneytown Record uit Taneytown, Maryland US. Joost Prinsen gitaar, mondharmonica, zang, Edwin Jongedijk zang, gitaar. En toerden al twee keer in de USA.

Aaron Stonebeat

Het is al een tijdje geleden dat ik geboren werd in Heerlen. Ik woon momenteel in Assen, na bijna een decennium Winschoten; daarvoor 5 jaar Geleen na 8 jaar Tilburg. Nog eerder mijn militaire tijd (jawel, toen bestond nog dienstplicht; maar wees gerust, ik ben alsnog als gewetensbezwaarde erkend) in Ossendrecht, Hollandse Rading en Oirschot. Opgegroeid in het mijnwerkersplaatsje Brunssum.
Toen ik 13 was kocht ik m'n eerste plaat. Een Elvis-compilatie. Ik was er weg van en dat ben ik nog steeds. Het veranderde me definitief. Na Elvis kwamen de Beatles en de Rolling Stones. Daarna de rest: rock 'n roll, sixties, psychedelics, symphonic rock, folk, country, hardrock, punk, metal, disco, wat dan ook.

Sonja Markowski

“Als het buiten koud is, is Markowski niet de centrale verwarming, maar het knisperende haardvuur waar je je bij opwarmt..” (recensie door 3voor12 van EP-release concert) Wat gebeurt er als een Singer/Songwriter uit het inspirerende Berlijn naar Nederland vertrekt en haar hart aan Americana verliest? Juist…ze gaat gewoon haar eigen rootsy popliedjes schrijven, over vreemde dingen in het leven die volwassene mensen eigenlijk zouden moeten begrijpen (wat uiteraard niet zo is). Sonja Markowski fluistert zacht en zingt met de stevige, expressieve stem van een rockchick. Zij raakt je midden in het hart, zonder enige moeite. Haar eerlijke teksten laten schilderijen in je hoofd achter die je niet zo snel vergeet. Haar songs zijn te rootsy om gewone popliedjes te zijn, te jong om in het hokje ‘traditional folk’ te passen, te soft voor echte rock’n’roll en te buitengewoon voor countrymusic. Ze hebben van alles wat maar zijn toch anders.

Edo Donkers (duo)

Toen Edo (Den Haag, 1972) midden jaren 80 voor het eerst een gitaar ter hand nam, droomde hij al hardop over een leven als artiest. De platen van John Denver stuwden hem in de richting van het lied. Radiohitparades en cabaretplaten maakten het plaatje compleet. Muziek en Edo lieten elkaar niet meer los.Zijn zelfgeschreven liedjes, vanaf het begin in het Engels, bracht hij als puber al ten gehore in de rijk gevulde schoolaula. Met opmerkelijke ovaties tot gevolg. Werk en liefde brachten Edo begin jaren 90 naar Amsterdam. Hij zocht de muziek op door te gaan werken in verschillende CD winkels. In die periode was hij de ene helft in het cabaretduo ‘Mestoverschot’, dat met een liedjesprogramma langs de Nederlandse theaters toerde tijdens het Amsterdams Kleinkunst Festival. Dit leverde een halve finaleplaats en een publieksprijs op. Hierna trok Edo de stoute schoenen weer aan en stond een jaartje in de stand-up comedy arena met het gezelschap de ‘Comedy Explosion’. Cabaret en stand-up comedy waren geweldige en leerzame ervaringen, maar leerden Edo dat het schrijven van Nederlandse teksten hem een artistieke rem gaven. Het terugkeren naar de (Amerikaans-) Engelse taal voelde gek genoeg als ‘thuiskomen’. “Voor mij is de singer-songwriter stijl, de popmuziek, nu eenmaal verbonden met de Engelse taal. Een beetje zoals opera dat is met het Italiaans en Duits” In ‘98 en de jaren die daarop volgden vond hij zijn professionele draai bij een milieuorganisatie. Deze jaren was het ‘bandje in- bandje uit’. Een rode draad was de samenwerking met singer-songwriter/gitarist Matthieu Brandt, waarmee hij vijf jaar in de band ‘Mindway’ speelde. Na zijn verblijf in Griekenland, wat uiteindelijk leidde tot 'Warning Signs', overstemde de roep van het lied alle werkambities. Edo is momenteel een paar dagen per week werkzaam als milieueducatief medewerker, en geeft met deze CD-release en bijbehorende reeks optredens zijn bestaan als singer-songwriter ruim baan.

Teo Feenstra

Sabina & Vera

Mark Dontje

Ben op m’n 17de begonnen met gitaarspelen. In ’t zingen had ik erg veel plezier, maar had nooit de intensie om er iets mee te gaan doen. Op mijn 19de heb ik dan toch voor de gein meegedaan aan het straatmuzikantenfestival. Hier won ik de eerste prijs en werd gevraagd voor een aantal akoestische solo-optredens. Na 2 jaar dit gedaan te hebben begon het in een band zingen te kriebelen. Korte tijd daarna hebben Daan en ik wat gitaar gespeeld en gezongen op zolder. Dit klikte en daarna hebben we Solid Grounds opgericht.

Marten Paepe

In juni 2007 won Marten de Paepe de finale van de nationale singer-songwritercompetitie Nootuitgang. 3VOOR12 schreef hierover: “Zijn vloeiende gitaarspel met zijn sfeervolle stem maken indruk bij de jury, die hem vergelijkt met Jeff Buckley en Nick Drake. Ze geven hem de tip mee rustig aan te doen met de drugs, zodat hij niet ook voor zijn dertigste sterft. De jury was het over deze persoon unaniem eens. Hij kan een publiek naar zijn hand zetten en hier willen ze wel eens meer dan één nummer van horen.” Sinds de dag dat Marten voor het eerst op zijn bedrand de snaren van zijn gitaar beroerde, heeft hij al veel cassettebandjes volgespeeld. Aanvankelijk liet hij sporadisch zijn liedjes aan het publiek horen. Het luidruchtige publiek probeerde hij te overstemmen door hard te spelen. Na enkele optredens ontdekte Marten dat wanneer hij zachter speelde, het publiek beter luisterde. Waar ruimte overgelaten wordt in muziek, is meer plaats voor de luisteraar. Meer optredens en positieve kritieken volgden in de loop van 2006 en 2007.

Eric Devries

Hij stond ooit aan de basis van 'The Big Easy' waarmee hij in '92 de tweede plaats behaalde in de finale van de Grote Prijs van Nederland. De band werd geroemd vanwege de songs en teksten van Devries en viel op door de driestemmige samenzang en de combinatie van akoestisch en elektrisch gitaar. Verder speelde hij bij de Nederlandstalige rootsband Bengels en vormde hij jarenlang een akoestisch singer-songwriter duo met BJ Baartmans. Zijn langverwachte debuut cd werd in de pers zeer goed ontvangen. Na zijn opmerkelijke debuut album “Little of a Romeo” (2004) verschijnt in November 2007 de tweede cd van Eric Devries. “Sweet Oblivion” komt uit op InbetweensRecords en is grotendeels opgenomen met zijn nieuwe band “The Easy” met Alan McLachlan (The Scene / Sjako) op gitaar, Bartel Bartels (Prof. Nomad) op bas en Stephan vanderMeijden (Prof. Nomad, Pawnshop) op drums. Met opvallende bijdragen van gastmuzikanten als BJ Baartmans (gitaar), Harrie Brekelmans (pedal steel), Eric van de Bovenkamp (toetsen) en Jelka van Houten (zang). De songs met band worden op de cd aangevuld met de zogenaamde ‘Tulsa Tapes’, drie songs die Eric opnam in de V.S. tijdens een tournee door Oklahoma.